فیروزه نام شهریست در جنوب جمهوری ترکمنستان که روسها به ساکنان کرد آن هجوم بردند و آن را اشغال کردند که البته تاریخ دقیق آن مشخص نیست ولی به طور تقریبی در حدود ۱۸۹۵ این واقعه رخ داده است.تا این زمان ترکمنستان جز ئی از اتحاد جماهیر شوروی بود و ایران هرگز اجازه نداشت که این شهر را ضمیمه خاک خود نماید.

بر خلاف اراضی ایران در آذربایجان که روسها به وسیله تهدید و فشار در عهدنامه های ترکمنچای و گلستان اشغال کرده بودند تصرف  فیروزه حتی به وسیله این روشها نیز قابل قبول نبود و تا زمانی که فیروزه در دست روسها بود همیشه ایرانیها به این عمل غیردوستانه و غیر قانونی معترض بودند.

در طی حکومت رژیم شاه در ایران منطقه فیروزه به همراه چندین نقطه مرزی اولویت یافت و نواحی مرزی در بین دو کشور ایران و اتحاد جماهیر شوروی مورد بحث قرار گرفت.

چندین نشست بین دو طرف برای حل و فصل مسایل مرزی صورت گرفت اگر چه تا این زمان شاه ایران را ترک کرد و رژیم جمهوری ایران جانشین آن گشت و این مسایل تا کنون حل نشده باقی مانده است.

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی در ایران مقامات رسمس ایران بی سر و صدا اجازه دادند که فیروزه به عنوان یک بخش تثبیت شده خاک  جمهوری ترکمنستان به رهبری صفر مراد نیازاف ضمیمه این کشور شود.

نیازاف به سرعت شروع به ساخت یک کاخ برای خودش کرد و مجسمه طلاییش را در آن قرار داد این کاخ در واقع پایتخت ترکمنستان بود و نه شهر عشق آباد.

هدیه جمهوری اسلامی به نیازاف در ظاهر حرکتی به امید گرفتن بعضی حمایتها از رژیم ترکمنستان بود که بتواند به وسیله آن انقلاب اسلامی را به آسیا مرکزی صادر کند که البته این موضوع هیچگاه تحقق نیافت.

ایرانیها قلمرو خود را از دست داده بودند و با دست خالی برگشتند و در عوض روابط بسیار قوی با نیازاف برقرار کردند.

حال اجازه دهید که ببینیم صفر مراد نیازاف چه کسی است ؟

در ترکمنستان صفر مراد نیازاف رییس جمهور مادام العمر بود. البته این انتصاب تنهااختراع وی نبود و او موفق شد که سخاوتمندی را نیز به تعریف این واژه در فرهنگ سیاسی اضافه نماید. از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ نیازاف حاکم ترکمنستان شد او خودش را در سال ۱۹۹۱ به عنوان رییس جمهور مادام العمر منصوب کرد.دوران ریاست جمهوری وی بیشتر شبیه به حکومت روسای قبایل قدیمی بود او درباره هر چیزی که آرزویش را داشت تصمیم می گرفت.او همچنین یک شخص دمدمی مزاج بود که تصمیمات آنی اتخاذ می کرد.

مردم در پایتخت ترکمستان یعنی عشق آباد (در حقیقت این شهر اشک آباد است وبه سلسله ایرانی اشکانیان مرتبط است و نه به معنی عشق آباد شهر عشق) نمی دانستند که موقعیت خانه هایشان کجاست زیرا هر وقت صفرمراد از خیابان ها رد می شد او مستقیما دستور می داد که یک قسمت از شهر خراب شود و چیز دیگری در این مکان ساخته شود.

او همچنین در این چند سال دستورات عجیب و غریبی را در این چند سال صادر می کرد که مجموعه آنها بیشتر شبیه به یک کتاب کمدی تلخ بود.

به این دستورات توجه کنید:

او خودش را پدر ترکمن یا ترکمن باشی می نامید.بر اساس قانون اساسی هر کسی در سیاستهای او شک می کرد ممکن بود که به زندان برود .صفر مراد از یک قطعه مو شبیه به الویس پریستلی استفاده می کرد و این عملش را چنین توضیح می داد که این لطفی است به مردم که می توانند رهبرشان را در یک ظاهر بهتر ببینند.

صفر مراد همچنین کتابی نوشت که آن را راهنما نامید همانند کتاب سبز معمر قذافی رهبر لیبی و کتاب قرمز مائو تسه تونگ در چین.

او همه ویژگیهای خوب و بد مردم را در کتابش توضیح داده بود و این کتاب بخشی از برنامه آموزشی همه دبیرستانه و دانشگاهها بود.

همانند همین موقعیت در کشورهای زیادی از جمله ایران وجود داشت که همان کتاب وصایای امام خمینی بود که گرفتن مدارک بالاتر در این موضوع پر اهمیت تر از همه علوم بود.

صفر مراد از ناراحتی قلبی رنج می برد و به همین دلیل پیشرفته ترین بیمارستان قلب دنیا را با تکنولوژی و پرسنل آلمانی در ترکمنستان تاسیس کرد.همانند دیگر امکانات این مورد نیز در مرکز کاخهای نیازاف در شهر کردنشین فیروزه قرار داشت.

رییس جمهور مادام العمر ماههای سال را به یاد مادرش به نام او نامگذاری کرد و همچنین او پارلمان را به نام سال نو یعنی پدرش نامید .

در حقیقت پدر او در طی جنگ جهانی دوم فوت کرده بود . مادرش نیز موقعیت بزرگ کردن او را نداشت و او در یک پرورشگاه عمومی روسها بزرگ شد.

او به همه مردها دستور می داد که اصلاح کنند و مردم اجازه نداشتند که در ماشین به رادیو گوش دهند یا به ورزشهای باله بپردازند.

بر اساس گزارشهای سازمان های بین مللی او در راس یکی از مستبدترین دولتهای دنیا بود.

مردم ایران مسلما از حقوق خود در مورد شهر کردنشین فیروزه حفاظت و پاسداری می کنند و این هنگامی است که جمهوری اسلامی فروپاشیده است و رهبران جنایتکار آن به پای میز محاکمه کشیده می شوند.

منبع متن اصلی:www.cskk.org

مترجم:علی قلیچ زاده