به مادرم :

که مادر کوهستان است و مادر صبوری

و دلتنگی اش را در دوری من بغض می شود و ...

این بار هم تو ماندی و این تک درخت پیر

با مویه ی مردف غوکان آبگیر

تنها تر از پرنده در ناگهان برف

مثل درخت در شب تنهایی کویر

تو مانده ای و حسرت شب های بی کسی

تو مانده ای و غربت شب های دور و دیر

گاهی به سمت جاده تو را خیره می کند

این شیهه ها و قشقرق مادیان پیر

اما دوباره زوزه باد است و دودلاخ

پیچیده در صدای شغالان سردسیر

این بار هم مسافرت آری نیامده است

تو گریه می شوی که : " ای زن برو بمیر ..."

 دلتنگی ی تو را به لب چشمه می برد

این کوزه ی سفالی در سوز زمهریر

بر قامت نحیف تو هاشور می خورد

شلاق بادهای گذرهای باد گیر

یادش به خیر بازی گرگم به گله و ...

هر روز را دویدن با تو از این مسیر

تو گرگ می شدی و به دنبال بره ات

هوهو کنان میان علف های آبگیر ...

دیشب دوباره باز به خواب من آمدی

با بوی نان تازه و آغوز و گرمسیر

با چارق قدیمی و قنتوز هفت رنگ

با شیلوار کردی و پیراهن حریر

آغوش می گشایی و از خواب می پرم

- پرواز ناگهان کلاغ و صدای تیر -

لعنت به سرنوشت که ما را چنین نوشت !

نفرین به روزگار پر از کینه و حقیر !

یک روز باز سر زده از راه می رسم

- یک روز مثل هر روز ، یک روز نا گزیر -

** **

مادر سلام ... آمده ام با تفنگ پر

مادر سلام ... آمدم ... اما چه قدر دیر ...

---------------------------------

قنتوز : در زبان کرمانجی ، گلوله ای نخی و رنگارنگ برای تزئین

شیلوار : نوعی پوشش زنان کرمانج

http://www.bojnordkord.blogfa.com/