فرهنگ هنر دل نوشته ها

گزیده ای از اشعار چند شاعر جوان کورد در خراسان

شاعران، نویسندگان و دانشجویان کورد، زبان اجداد و نیاکان خویش در جامعهء کوردی (کرمانجی) خود هستند. آنان پرچم تبلور فرهنگ و هویت ملیتی و کوردایتی خود را که از تاریخ سرافراز و پر افتخاری برخوردار است، بصورت پویا و خلاق و بالنده در دست گرفته و با شعف و شوری وصف ناپذیر آن را به اهتزاز در می آو‌رند. امروز جوانان به کورد بودن و صحبت کردن به زبان مادری خود عشق می ورزند و فکورانه به این خودباوری مباهات می کنند.

حسین تقدیسی

(چه ند سئ خشتێ)

سالان سالان تئ ژه زێنه
خنه نینئ ده ست وه خێنه
شوونا بسكان ته وه رزێنه
         ** *
ژه من دوور بوو مه رالا من
هيشك بوو كانيا  نالێنا من
ئه مان ته دانی مالا من
       ** *
تئڕێ  بارێ له زاوئ دوور
هه ستێ یئ يارئ بوونه هوور
بوومه ئيزنگئ  ناڤ ته ندوور
          ** *
محمد خاكشور

( چند چهار خشتي )

ناتێ قومرێ له سه ر داران ده خوينم
ناڤێ ته سه د هه زار جاران ده خوينم

به ره ف ده كه م روێێ ده ردێ دلێ خوه

شه وئ تارێ سه وا چێكان ده خوينم
                ***
خه راو كر دڵ مالی من گشتئ زانن
ئالش كرێيه حالی من گشتئ زانن
ناوينم ئه ز  وه خا  ره نگێ رويئ خا
جێنارئنه كه لئ من گشتئ زانن
                ***
ژ ه جه م تا توچووي خێنو دلئ   من
له ناڤ چول و چيان دێنوو دلئ من
وه گه ر جارئ بوێن چه رئ ژه ده ست ته
برێن بوو خالئ بوو شينوو دلئ من
سا چرا ؟
             ** *

حسين قياس آبادی

كه شكا ده هات ژه چێای ژووردا خئجاو
كه شكا ده بووم سا خه لكێ خوه جان فه دا

رابونێ ده ستێ خوه بئ هه ڤ ده نێ

جارئ ژێ ده ستێ خوه هئل ده سا منرا
ئوستوون و كوێن خاتره نه سا مه را
قافلێ رئ خاركر و چوو ژه ڤ را
گوێنێ و هه فشانئ چێیان ته ی بوونه
ڤئخئ ننئ وه عه قلێ خوه ڤئ چئ را
خه لكێ بشووندا مای ژه مه گشتێ چوون
جايلئنه كورد راكه تنه ساچرا ؟
ناس ناكه نێ ئه م باڤ و باڤ كالێ خوه
بئ ره گ و بئ رێشه بوونئ ساچرا ؟
ساته كئ ‌ تو هووشێ خوه له كار خنه
رابو دو چاڤئ خوه ڤه كه تو برا

پرس كه ژه ڤئ دونيای بئ ناڤ و نه نگ
تونه نه مه گه ر پاره کێ ڤی تو یپه را ؟

** *

عليرضا سپاهي (از لايين)

((بهاره ))

بان دكه مه بهاره جان بهاره جان !
ناڤی ته سه وا مه را غنيمه ته
ناڤی ته سا مه را عه لامه ته
گه ر چي له چيي نه مه
هه ر چي تيننه دونٍٍٍٍٍي ديينه مه
ژه شوني خزين گشتي خوين و برين !
گه رچي چند ساله ئازگار
مه نه دي بهار
ناڤی ته بهاره جان بهاره كه
به ژني ته چناره كه
هر كيژان ژه چاڤینه ته مه راره كه
سا دلي مرا قراره كه
بان دكه م بهاره جان بهاره جان !
سا دلێ منێ برێن
مينا چيره مان بكه ن مينا بلبلان بخوين!
چار فصلئ سالئ سا مرا بمێن !
ناڤی ته غه نێمه ته
ناڤی  ته ئه لامه ته
بان دكه مه بهاره جان بهاره جان !
نازنين خزان !
قدرئ ناڤی خوه بزان !
           ** *

انجمن فرهنگی و مدنی کردهای خراسان

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم مهر 1386ساعت 21:1 توسط علی قلیچ زاده |